Boven de trein

Met knikkende knieën kijk ik weer voorbij mijn voeten naar beneden. Mijn tanden klapperen, maar het is niet koud en ik ben niet ziek, toch? De zoveelste trein raast onder mij door. Dat had mijn trein moeten zijn! Deze trein, dit moment, maar weer te laat. Ik was er zo zeker over, ik was er klaar voor, waarom mijn twijfel ineens? Is dit een teken? Moet ik dit niet doen? Staat er een andere weg voor mij klaar? Zwetende handen op de leuning van de brug. Ik verlies grip. Ik laat los…
Ik ga terug naar huis, niet naar de eerste schooldag.

Scroll naar top