Ritme

Vrolijk klap en zing ik mee op de muziek.
‘Wil je daarmee stoppen?’ Hij ijkt vriendelijk naar me, maar lijkt het te menen. ‘Je hebt geen ritme,’ meent hij.
Zijn reactie betreurd mij. Ik staak het klappen. Ondanks de vrolijke muziek zing ik niet meer mee, het zou zelfs bijna geen mompelen meer mogen heten.

Een week later, weer een vrolijk lied. Ik tik met mijn vingers ritmisch mee en ook mijn voeten drummen vrolijk mee.
Dezelfde man komt bij mij staan en zegt: ‘Je hebt gewoon geen gevoel voor ritme.’
‘Kan ik dat niet leren dan?’ vraag ik zo hoopvol als een klein kind.
‘Nee, je hebt het, of je hebt het niet. Je zal het nooit kunnen.’

Thuis blijft ‘’geen gevoel voor ritme, NOOIT!’’ door mijn hoofd galmen. Ik overdenk het weken lang. Ik houd van muziek, maar de instrumenten die ik ooit heb geprobeerd, bespeel ik slecht. Dan te bedenken dat ik drummer wilde worden, wat stom van me! Niet? Wat moet ik hiermee? Waarom zou ik goed in ritme moeten zijn als ik zonder ook plezier beleef aan muziek?!
Zijn woorden staken mij, maar volgens mij was hij gewoon jaloers… Geen ritme, is ook ritme!

Scroll naar top