Grenzeloze Strijder Verraad – Voorbeeld

‘Ludo, Ludo, Ludo! Wakker worden!’ tettert Linda enthousiast in mijn oor terwijl ze bovenop mij klimt.
Met enige moeite open ik mijn ogen. ‘Hey Linda, heeft Dave je gestuurd?’ zeg ik met een krakerige “ik ben net wakker” stem.
‘Ja! Kom je eten? Waar was je gisteren? Wie zijn die andere meneren? Ik snap ze niet. Ken jij ze? Ik denk dat ze wel aardig zijn hoor.’ Ze staat op mijn bed en ziet er opgewekt uit. Het zou mij niks verbazen als ze elk moment kan gaan springen. Opvallend genoeg heeft ze Tornado niet mee naar boven genomen. Het huis is denk ik al goedgekeurd als veilig terrein.
‘Ja ik kom eraan. Ik was gisteren even bij de dokter. Die anderen twee zijn vrienden van Dave en mij. Ze blijven een paar dagen logeren. Zijn ze al beneden?’ Ik kijk naar de klok en zie dat ik inderdaad ook wel mijn bed mag verlaten. Het is inmiddels al een aantal uur later dan mijn gebruikelijke plus minus half zeven.
‘Ja, die zijn al beneden. Maar je hebt geen au toch?’ Ze kijkt me bezorgt aan en springt voorzichtig weer van mijn bed af. Ik schud mijn hoofd en krabbel met moeite overeind. Wat ik nu voel is geen pijn maar vermoeidheid, maar ook daar zal ik vast wel weer overheen komen.
Linda gaat weer naar beneden. Ik kleed mij aan en loop ook naar beneden. Tom, Dave, Nero en Peter zitten in de keuken. Ik groet ze en geef Dave een korte knuffel en kus.
‘Hoe was jullie reis?’ vraag ik aan Nero en Peter in het Duits zodat ook Tom het nog kan verstaan.
‘Best kort met het vliegtuig. Geen op of aanmerkingen,’ antwoordt Peter. ‘Maar vertel, hoe gaat het met jou? Wat was dat gisteren?’
Ik geef een bescheiden lachje. ‘Dat vertel ik zo.’ Ik ga rustig aan tafel zitten om een broodje te beleggen met kaas. Dave zet een kop thee voor mij neer en doet daar wat honing in. Een moment is het stil. Ik kijk naar mijn bord maar voel dat de meeste naar mij kijken. Ik adem diep in en uit, een poging om mijn vermoeidheid even weg te laten zakken. Dave, Nero en Peter raken al snel weer in gesprek. De aandacht raakt van mij af, ze laten me even bijkomen. Ik ben in staat direct terug naar bed te gaan, dat zal vast van mijn gezicht af te lezen zijn.
‘Tom, heb je het al gehoord?’ Ik kijk hem aan. De aandacht is weer helemaal op mij gericht. Nero en Peter zullen het misschien niet hebben verstaan, maar ze kijken me allebei aan alsof ik het tegen hen had.
‘Wat zou ik gehoord moeten hebben?’

Scroll naar top